Lost un son bolumunde 1.5 saniyelik bir konusma sonrasinda hissettiklerimi kagida dokme ve duygularimi ifade etme zorunda oldugumu hissettim. Col e dusen asker gorunumdeki bir elemanin karsina, iki tane atli gerilla cikiyor. Elinde kalasnikof silahlarla kendi aralarinda bir dille konusuyorlar ama tabiki bizim elemana silahlari dogrultunca iletisim kurmaya calisiyor farkli dillerde.. " Do you speak English?" su dili biliyormusun bunu biliyormusun, ardindan " Turk-ce bi-li yormusun ?" sorusunu yoneltiyor... Karsisindakiler esmer, pestemalli, at ustunde, ellerinde, savas etigine uymadigi icin uluslararasi platformlarda banlanan, 5 metreden ateslendiginde kol kopartabilecek guce sahip silahlar... Boyle bariz belirgin ayirici sifatlari varken, bizim elemanin kalkip Turkce biliyormusun diye sormasinin altinda gondermeler aramanin komplocu bir yaklasim olacagini dusunenler olabilir. Lakin sadece bu sahnenin etkisiyle olmasa da genel olarak kanaatimin ifade etmede fayda olacagi dusuncesindeyim.

Argyle Middle school'a country presentation programi icin gittigimizde cok sicak bir ortamla karsilastik. Ogrenciler gruplar halinde gelip giderken, bazen sinif ogretmenleri ile konusma firsatlarimiz oldu. Bazi ilginc sorularina da sahit olduk, Turkiye de su aritma tesisi var mi? Sagdan sola dogru mu yaziyorsunuz (arapca gibi) ? Bu tarz sorulari soranlara dilimiz dondugunce cevap verdik ama burda da bunlara aciklik getirmeden ziyade bir ironiye deginmek gerek. Bunca iletisim imkanlari icerinde, herkesin agzina dolanan "globallesmenin" getirdigi kolayliklar icerisinde iken, bilgisayar basina oturdugunda saniyenin 10 da birini gecmeyecek kadar vakit almadan search engine lerin bilgi akisi saglamasina ragmen, herseye ragmen kafalarda belli kaliplarin hala yeralmasini aciklamak gercekten guc. Bunun belli basli sebepleri olarak gunah kecisi medyaya payini verebilirsiniz, Midnight Express filminin sendromunu yeni yeni atlatiyoruz. Hafif sakallari daginik birisini bile gordugumuz zaman urpertiye kapiliyorsak, siyah insanlardan uzak durmaya calisiyorsak kafamiza bazi kaliplari yerlesmedigi dusunmek de manasiz olur. Bunun disinda milletimize -istemedigimiz halde- bicilen bazi kaftanlari kabullenisimiz (geri kalmislik ve aptallik kaftanlari) ve sonrasinda bunlari kirmak icin de cok ugrasmamamiz, kendimizi ifade edemeyisimizin de bu durumda payi var.

Duruslarla ifade edilen sozlerle ifade edilenden daha kalici olabilir. Boyle negatif cagrisimlara gebe gondermelerin altinda yatan kotu bir imaji kirmanin yegane caresi, gunluk haftalik aylik degil, yillar boyunca surebilecek bir gayrettir ki bu zaman zarfinda sahip oldugumuz degerleri en gusel sekilde temsil etmek ,Turkiyemizi, kulturumuzu, tarihi dinamiklerimizi, tarih suurumuzu ifade etmek ustumuze bir borctur.

Aziz

Bizler demokrasinin var olduğu ülkelerde her gece darbe tehditi ile yaşamayan Türkiyelileriz. Türkleriz, Kürtleriz, Ermenileriz, Süryaniler ve daha niceleriyiz. Bizim bir zamanlar gelip yerleştiğimiz ve yabancısı olduğumuz bu topraklarda, siyaset hep sivil alanda. İnsanlar hep tartışıyor ama kimse kimseyi öldürmüyor.

Hiçbir parti kapanmıyor. Hiçbir dil yasaklanmıyor. Hiçbir ülkenin Başbakanı'na, Cumhurbaşkanı'na düşüncesinden dolayı dava açılmıyor. Hiçbir televizyon kanalında askerler demeç vermiyor. Hiçbir devletin kurumları internet sitesini kullanarak gecenin bir yarısı demokrasiyi tehdit etmiyor. Ve hiçbir yazar yazdıklarından dolayı öldürülmüyor. Kimse kimseye şunu demezsen seninle konuşmam demiyor.

Burada insanlar ilk önce konuşuyor. Tokalaşıyor. İkna ediyor, uzlaşıyor. Velhasıl, Türkiye'nin başına gelenler, burada pişmiş tavuğun başına gelmiyor. Avrupa Birliği'ne girmeye çalışan bir ülkede yaşananları bizler burada kimseye anlatmayı beceremiyoruz. Bizim hatamız olsa gerek askerin siyasette ne işi olduğunu anlamıyorlar.

Partilerin kapatılmasını, Hrant Dink gibilerinin öldürülmesini, Orhan Pamuk'un vatan haini ilan edilmesini, darbe tehditi ile yaşamanın ne demek olduğunu anlamıyorlar. Bizler artık bunları anlatmak istemiyoruz!

Türkiye'nin normalleşmesini istiyoruz. Nefes alsın istiyoruz; dostlarımız, ailelerimiz, sevdiklerimiz, tanıdıklarımız, tanımadıklarımız. Normal bir ülkede yaşamanın tadına onlar da varsın istiyoruz. Normalleşen bir ülkede çocukların, gençlerin ölmediği bir ülkemiz olsun istiyoruz, gitmesek de görmesek de yıllarca.

İstiyoruz çünkü bizler evimizden uzak kalıp anladık ki, gerçek demokrasinin ve adaletin var olduğu bir Türkiye yeryüzünde yaşanacak en güzel ülkedir.

http://demokratikturkiyeistiyoruz.blogspot.com/